معلم
توضیحات
۱۳ میزان، روز گرامیداشت مقام معلم است. در این روز، هر چه از صبر، فداکاری، عشق و محبت معلمان عزیزمان قدردانی کنیم، کم است. معلم در هر جامعه نقش سازنده‌ای دارد؛ روشنی‌بخش آینده و نور بی‌کران علم است. اما در سرزمین‌هایی که آموزش با دشواری و مشکلات همراه است، معنی عمیق‌تری پیدا می‌کند. معلم‌های افغانستان با تلاش بی‌وقفه خود همواره برای شاگردان خود دروازه‌های دانش را برای آینده باز نگه داشته‌اند.
امروز قلمی که در دست دارم و واژه‌هایی را که می‌نویسم، از وجود کسانی است که وجودشان روشنی‌بخش نسل من و نسل آینده خواهد بود.
امروز وقتی نگاهی به گذشته می‌اندازم، حس عجیبی به من دست می‌دهد. آخرین روز معلم که کنار معلم‌مان و کنار هم‌صنفی‌هایم بودم، برمی‌گردد به سال ۱۳۹۹؛ آخرین سالی که روز معلم را در مکتب جشن گرفتیم. آن روز از این آگاه نبودم که شاید سال دیگر، چنین روزی را در کنار هم تجربه نکنیم.
آن روز، خنده‌ها، تبریک‌ها، گل‌ها و لحظه‌های ساده کنار هم بودن برایم یک خاطره معمولی به نظر می‌رسید، اما امروز می‌فهمم که آن لحظه‌ها چقدر ارزشمند بودند.
هیچ‌کس نمی‌دانست که روزهای عادی مکتب، روزهایی که شاید گاهی از سختی درس‌ها خسته می‌شدیم، بعدها به شیرین‌ترین خاطرات زندگی‌مان تبدیل خواهند شد.
نمی‌دانستیم که روزی دلمان برای نشستن پشت همان میزها، شنیدن صدای زنگ مکتب و دیدن لبخند معلم‌مان تنگ خواهد شد. نمی‌دانستیم که یک روز آرزو خواهیم کرد دوباره به همان صنف کوچک برگردیم؛ جایی که رؤیاهایمان بزرگ بود و آینده برایمان پر از امید به نظر می‌رسید.
شاید آن زمان قدر تمام لحظه‌ها را نمی‌دانستیم، اما امروز می‌فهمیم که حضور یک معلم و فرصت آموزش، یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌های زندگی است.
سال ۱۳۹۹ برای من فقط یک سال در تقویم نیست؛ یادآور روزهایی است که صدای خنده‌ی هم‌صنفی‌ها، مهربانی معلم‌ها و فضای مکتب را در خود نگه داشته است. روزهایی که دیگر تکرار نشدند، اما خاطره‌شان همیشه در قلب من زنده خواهد ماند.
امروز در روز معلم، قدردان و سپاسگزار معلمان عزیز هستم که چراغ دانش را روشن نگه داشتند و همواره بر دانش و آموخته‌های ما می‌افزایند؛ همچو معلمان عزیز EBA که همواره تلاش کردند برای آگاهی، دانایی و آموزش بیشتر.
امروز در سال ۱۴۰۵ می‌نویسم که معلمان عزیزم، کسانی که راه روشنایی و آگاهی را برای ما هموار کردید؛ برای تک‌تک لحظاتی که با خستگی، برای ما زحمت کشیدید، سپاسگزارم و به پاس همان زحمات و تلاش‌های شما، تمام تلاش خودم را می‌کنم که راه دانایی که شما در پیش گرفته بودید را پیش بگیرم و به‌گونه‌ای، اندک آموخته‌های امروز و فردای خودم را برای نسل بعد، به هر گونه، انتقال بدهم تا باشد دیگر تاریکی و جهلی در کشور و جهان نباشد.
امروز قلمی که در دست دارم و واژه‌هایی را که می‌نویسم، از وجود کسانی است که وجودشان روشنی‌بخش نسل من و نسل آینده خواهد بود.
امروز وقتی نگاهی به گذشته می‌اندازم، حس عجیبی به من دست می‌دهد. آخرین روز معلم که کنار معلم‌مان و کنار هم‌صنفی‌هایم بودم، برمی‌گردد به سال ۱۳۹۹؛ آخرین سالی که روز معلم را در مکتب جشن گرفتیم. آن روز از این آگاه نبودم که شاید سال دیگر، چنین روزی را در کنار هم تجربه نکنیم.
آن روز، خنده‌ها، تبریک‌ها، گل‌ها و لحظه‌های ساده کنار هم بودن برایم یک خاطره معمولی به نظر می‌رسید، اما امروز می‌فهمم که آن لحظه‌ها چقدر ارزشمند بودند.
هیچ‌کس نمی‌دانست که روزهای عادی مکتب، روزهایی که شاید گاهی از سختی درس‌ها خسته می‌شدیم، بعدها به شیرین‌ترین خاطرات زندگی‌مان تبدیل خواهند شد.
نمی‌دانستیم که روزی دلمان برای نشستن پشت همان میزها، شنیدن صدای زنگ مکتب و دیدن لبخند معلم‌مان تنگ خواهد شد. نمی‌دانستیم که یک روز آرزو خواهیم کرد دوباره به همان صنف کوچک برگردیم؛ جایی که رؤیاهایمان بزرگ بود و آینده برایمان پر از امید به نظر می‌رسید.
شاید آن زمان قدر تمام لحظه‌ها را نمی‌دانستیم، اما امروز می‌فهمیم که حضور یک معلم و فرصت آموزش، یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌های زندگی است.
سال ۱۳۹۹ برای من فقط یک سال در تقویم نیست؛ یادآور روزهایی است که صدای خنده‌ی هم‌صنفی‌ها، مهربانی معلم‌ها و فضای مکتب را در خود نگه داشته است. روزهایی که دیگر تکرار نشدند، اما خاطره‌شان همیشه در قلب من زنده خواهد ماند.
امروز در روز معلم، قدردان و سپاسگزار معلمان عزیز هستم که چراغ دانش را روشن نگه داشتند و همواره بر دانش و آموخته‌های ما می‌افزایند؛ همچو معلمان عزیز EBA که همواره تلاش کردند برای آگاهی، دانایی و آموزش بیشتر.
امروز در سال ۱۴۰۵ می‌نویسم که معلمان عزیزم، کسانی که راه روشنایی و آگاهی را برای ما هموار کردید؛ برای تک‌تک لحظاتی که با خستگی، برای ما زحمت کشیدید، سپاسگزارم و به پاس همان زحمات و تلاش‌های شما، تمام تلاش خودم را می‌کنم که راه دانایی که شما در پیش گرفته بودید را پیش بگیرم و به‌گونه‌ای، اندک آموخته‌های امروز و فردای خودم را برای نسل بعد، به هر گونه، انتقال بدهم تا باشد دیگر تاریکی و جهلی در کشور و جهان نباشد.
