آروز داشتن خود یک نعمت بزرگ است که خداوند به ما عطا کرده است.

آرزوها زمانی ارزش واقعی خود را نشان می‌دهند که در سخت‌ترین شرایط نیز به آن‌ها ایمان داشته باشیم. من نیز با همین باور زندگی می‌کنم؛ باوری که هیچ مانعی نتوانسته آن را از قلبم بگیرد.

تا پیش از به قدرت رسیدن طالبان، زندگی من مانند زندگی بسیاری از دختران دیگر سرشار از امید، آرزو، باور و انگیزه بود. هر صبح با اشتیاق از خواب بیدار می‌شدم، خود را برای رفتن به مکتب، پوهنتون یا محل کار آماده می‌کردم. و با انگیزه برای ساختن آینده‌‌ی روشن تلاش می‌کردم. پس از پایان درس یا کار، با خوشحالی به خانه باز می‌گشتم. هر زمان که دلم می‌خواست، بدون ترس به پارک یا رستورانت برای شیریخ خوردن می‌رفتم. آن روزها لبخند، امید و احساس امنیت بخشی از زندگی ما بودند.

اما ناگهان همه چیز تغییر کرد. رویاها و آرزوهایی که برای آینده داشتم، با محدودیت‌های فراوان روبه‌رو شدند. امروز از بسیاری از حقوق اساسی خود، از جمله حق آموزش، حق کار و حق مشارکت در جامعه، محروم شده‌ایم. این شرایط دشوار است. اما نتوانسته قلم‌های که برای خواندن به دنیا آمده‌اند را از ما بگیرد.

حتی اگر حق درس خواندن را نداریم، در قلب‌های مان نور است. آیا می توانند این نور را خاموش کنند با آنکه قلب‌های مان برای درس خواندن می‌تپند؟

من باور دارم که آموزش، حق هر انسان است و هیچ‌کس نباید این حق را از ما بگیرد. چون دختر هستم، نمی‌توانم درس بخوانم. به همین دلیل، تصمیم گرفته‌ام هرگز از تلاش دست نکشم. هر مانعی که در مسیر راهم قرار بگیرد، آن را تبدیل به امید و انگیزه می‌کنم. با اراده‌ی قوی‌تر و امید بزرگ‌تر برای رسیدن به هدف‌هایم تلاش می‌کنم.

من می‌خواستم تحصیل کنم. می‌خواستم که مکتب را تمام کنم و وارد دانشگاه شوم. هر روز را با این امید که روزی من وارد دانشگاه می‌شوم سر می‌کردم. یک داکتر خوب می‌شوم. می‌خواستم دانش بیاموزم و روزی بتوانم به عنوان یک دختر قوی به جامعه‌ام خدمت کنم.

آرزو دارم روزی تمام متن‌هایی که من نوشتم، الگویی برای دخترانی باشد که در سخت‌ترین شرایط نیز امید خود را از دست نداده‌اند. باور دارم آینده را کسانی می‌سازند که حتی در تاریک‌ترین روزها، چراغ امید را در دل خود روشن نگه می‌دارند. در دل تاریکی، ستاره‌ها روشن‌تر از همیشه می‌درخشند. من نیز می‌خواهم مانند همان ستاره‌ها باشم؛ با ایمان به آرزوهایم، با امید و تلاش راه خود را ادامه دهم و ثابت کنم که دختران قوی و شجاع افغانستان را هیچ کسی نمی‌تواند شکست بدهد. ما با شکست‌ناپذیر هستیم و ثابت می‌کنیم که هیچ مانعی نمی‌تواند رؤیاهای دختران را خاموش کند.

تلاش می‌کنیم که روزی از ما به عنوان دختران شجاع که در سخت‌ترین روزها ایستاده و ادامه داده‌اند یاد شود. دخترانی که از آرزو‌های‌شان دست نمی‌کشند. آنها می‌دانند که اگر ادامه بدهند، روزی می‌رسد که همین دختران استاد، داکتر، مهندس و پیلوت می‌شوند؛ نه تنها دکتر و مهندس، بلکه هر آنچه باور دارند ما نمی‌توانیم انجام بدهیم. ما دخترانی هستیم که می‌توانیم در سخت ترین روزها تلاش کنیم. می‌فهمم که اگر تلاش کنیم می‌توانیم غیر ممکن را ممکن کنیم.

ما برای آموزش تلاش می‌کنیم. هر بار که ناامید هم می‌شوم، ناامیدی را به امید تبدیل می‌کنم. من دختر این وطن هستم که شکست را قبول ندارم. ما در تاریکی در جستجوی نور استیم و در بین ابرهای سیاه به جستجوی آفتاب. اگر هم غیر ممکن باشد، تلاش می‌کنم که ممکن شود. ما دختران قوی مادرانی هستیم که برای آینده خود جنگیده‌اند. ما دختران همان مادران هستیم. ما هم تلاش می‌کنیم که برای دیگر دختران امید ببخشیم. شکست را برای خود پلی برای بلند شدن یا قوی‌تر شدن بسازیم.

امید دارم روزی به آرزوهای که دارم برسم. تمام دخترانی که برای خویش رویایی ساخته‌اند، روزی به آنها می‌رسند. به امید آینده روشن قدم برداریم. برای خود کار کنیم. تا باشد که فردا نگوییم «ای کاش آن وقت‌ها تلاش می‌کردم و من هم مانند او داکتر می‌بودم.» آن زمان فایده‌ای ندارد. باید امروز یک قدم برای ساختن آینده برداریم. بیایید امروز شروع کنیم.